Łazienka – pomieszczenie nie przeznaczone na pobyt ludzi?

Dlaczego łazienka nie jest pomieszczeniem przeznaczonym na pobyt ludzi? Gdzie znajdziemy definicję? I po co nam ta wiedza?

Definicję pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi wprowadza Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Przydatna ona może być na przykład, jeśli chcemy w pobliżu zabudowań zlokalizować zbiornik na ścieki albo miejsce postojowe. Rozporządzenie wprowadza bowiem konkretne wymagania dotyczące odległości takich elementów od okien i drzwi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi.

Definicja pomieszczeń przeznaczonych na stały i czasowy pobyt ludzi

Wspomniane na początku rozporządzenie wprowadza dwa rodzaje pomieszczeń: przeznaczone na stały lub czasowy pobyt ludzi.
Pomieszczenia przeznaczone na stały pobyt ludzi to pomieszczenia, w których te same osoby przebywają w ciągu doby ponad 4 godziny.
Z kolei pomieszczenia przeznaczone na czasowy pobyt ludzi to takie, w których te same osoby przebywają w ciągu doby od 2 do 4 godzin.

W rozporządzeniu znajdziemy też informację, jakich pomieszczeń nie uważa się za przeznaczonych na pobyt ludzi. Należą do nich takie, w których:

1. łączny czas przebywania tych samych osób jest krótszy niż 2 godziny w ciągu doby, a wykonywane czynności mają charakter dorywczy bądź też praca polega na krótkotrwałym przebywaniu związanym z dozorem oraz konserwacją maszyn i urządzeń lub utrzymaniem czystości i porządku,
2. mają miejsce procesy technologiczne niepozwalające na zapewnienie warunków przebywania osób stanowiących ich obsługę, bez zastosowania indywidualnych urządzeń ochrony osobistej i zachowania specjalnego reżimu organizacji pracy,
3. jest prowadzona hodowla roślin lub zwierząt, niezależnie od czasu przebywania w nich osób zajmujących się obsługą.

Kilka zaskakujących przykładów:
pomieszczenia, które nie są uważane za przeznaczone na pobyt ludzi: suszarnia, łazienka, klatka schodowa, korytarz (źródło: orzeczenia NSA sygn. akt II OSK 3056/13, II OSK 409/14).